مخاطب محافظه کار برای موسیقی نوگرا ( به الانم ربط داره )

این روزها روزهای عجیب و مهمیست برای هیپ هاپ ایران. بعد از سال رکود ، امسال کارهای جالبی در حال ارایه شدن است.
اما چیزی که مشخص است نا رضایتی نسبی مخاطبان این سبک از راه و روشیست که هنرمندان در کار خود اختیار کرده اند.
گاهی اوقات فراموش می کنیم که دلیل اصلی انتخاب این راه زندگی و در نهایت این سبک موسیقی از طرف تولید کنندگان و مخاطبان در اصل چه بوده؟
زمانی که هیپ هاپ ایران کم کم در حال شکل گرفتن بود این ” تفاوت ” این سبک بود که سیل انبوه مخاطبان را مشتاق و تشنه ی این موسیقی کرد ، هر چند که در آن سالها هیپ هاپ ایران از نظر فنی بسیار در سطح نازلی قرار داشت.

مخاطبان و تولید کنندگان فقط می دانستند این چیزی که تا اینجا به عنوان موسیقی شناخته اند را نمی خواستند و ” تغییر ” را در همه بخش ها ، از روش تولید و ضبط گرفته تا شیوه پخش کارها ، سرلوحه کار خود قرار دادند. تا جایی که به نقطه اوج از نظر تعداد مخاطب و کمیت تولید رسیدند . این روند بود که هیپ هاپ ایرانی را از دیگر فرهنگ های زیرزمینی در ایران متفاوت کرد و می توان از آن به عنوان الگوی برای دیگر سبک ها نام برد.
به طور کلی این تفکر ” تغییر ” بود که اساس این سبک را تشکیل داد و تنها راز پیشرفت و دوام این سبک ، جوان بودن ، تازگی و شکستن سنت ها (چه در تفکر و چه در ظاهر کارها) بود
در آن سالها تولید کنندگان و مخاطبان غالبا در دوره بلوغ فکری و شخصیتی خود بوده اند و این باعث شده که بسیاری از روش هایی که درآن دوره خود ” سنت شکن ” بوده اند با بلوغ هنرمندان و مخاطبان ، کم کم تبدیل به ” سنت و اصل ” شوند و این بزرگترین دلیل رکود در هیپ هاپ ایران شد.
یعنی راهی که زندگی خود را وامدار از ” تغییر ” است خود اسیر ” سنت ” می شود و مجبور است فقط خود را تکرار کند . یعنی یک نوع ” محافظه کاری ” در اصولی که خود از دل تغییر ایجاد شده است.
دوره جدید هیپ هاپ ایران را می توان دوره ” گذار از محافظه کاری ” دانست و اگر این گذار با موفقیت انجام شود ( از طرف تولید کنندگان و مهم تر از طرف مخاطبان ) زندگی این سبک تا چند سال تضمین می شود و باز هم شاهد کارهای خلاق و ماندگاری خواهیم بود
اتفاقی که تا کنون در راستای این گذار افتاده است ، پیشرفت نسبی و خلاقیت نزد تولید کنندگان است و جبهه ای که بخش عمده ای از مخاطبان با تفکر محافظه کاری در مقابل این خلاقیت و نوگرایی ساخته شده است. به عنوان مثال می توان به دو آلبوم ” آغاز اینجاست ” و ” همیشگی ” اشاره کرد. که نسبت به آلبوم های ” جهنم ساکت ” و ” از خانه تا گور” موفقیت کمتری نزد مخاطبان کسب کردند. این عدم موفقیت دو دلیل می تواند داشته باشد. شاید محافظه کاری مخاطبان و یا کنترل نشدن این تغییرات از طرف تولید کنندگان. بر طرف کردن این مشکل نیاز به درک متقابل بین هنرمندان و مخاطبان و ارتباط نزدیک تر این دو دارد.
چیزی که به طور کلی امروز رپ فارسی برای بقا و پیشرفت به آن نیاز مبرم دارد چیزی نیست به غیر از ” پیشرفت موازی هنرمندان و مخاطبان ” . چون اگر هنرمندان یا مخاطبان هر کدام کند تر یا سریع تر از این گذار عبور کنند ارتباط این دو به طور کلی از هم قطع خواهد شد و آنگاه سخت ترین دوره برای هیپ هاپ ایران فرا خواهد رسید.